قانون کار

قانون کار
فصل اول – تعاریف کلی و اصول
ماده 1 – کلیه کارفرمایان، کارگران، موسسات تولیدي، صنعتی، خدماتی وکشاورزي مکلف به تبعیت از این قانون می باشند.
ماده 2 – کارگر از لحاظ این قانون کسی است که به هر عنوان در مقابل دریافت حق السعی اعم از مزد، حقوق، سهم و سایر مزایا به درخواست کارفرما
کار می کند.
ماده 3 – کارفرما شخصی است حقیقی یا حقوقی که کارگر به درخواست و به حساب او در مقابل دریافت حق السعی کار می کند. مدیران و مسئولان و به
طور عموم کلیه کسانیکه عهده دار کارگاه هستندنماینده کارفرما محسوب می شوند و کارفرما مسئول کلیه تعهداتی است که نمایندگان مذکور در قبال
کارگر به عهده می گیرند. در صورتیکه نماینده کارفرما خارج از اختیارات خود تعهدي بنماید و کارفرما آنرا نپذیرد در مقابل کارفرما ضامن است .
ماده 4 – کارگاه محلی است که کارگاه به درخواست کارفرما یا نمانیده او در آنجا کار می کند، از قبیل موسسات صنعتی، کشاورزي، معدنی، ساختمانی،
ترابري، مسافربري، خدماتی، تجاري، تولیدي، اماکن عمومی وامثال آنها .
کلیه تاسیساتی که به ا قتضاي کار متعلق به کارگاه اند، از قبیل نمازخانه، ناهارخوري، تعاونیها، شیرخوارگاه، مهدکودك، درمانگاه، حمام، آموزشگاه
حرفه اي، قرائت خانه، کلاسهاي سوادآموزي و سایر مراکز آموزشی واماکن مربوط به شورا وانجمن اسلامی و بسیج کارگران، ورزشگاه و وسایل ایاب و
ذهاب و نظایر آنها جزء کارگاه می باشند.

دانلود ادامه مطلب در قالب pdf